Stary Testament zawiera księgi napisane przed narodzeniem Jezusa Chrystusa, a Nowy Testament opisuje jego życie, nauczanie i działalność apostolską. Oba te zbiory mają różne pochodzenie językowe i historyczne.
Stary Testament został napisany głównie w języku hebrajskim, który był językiem starożytnego Izraela i jego sąsiadów. Jednak niektóre księgi zawierają fragmenty w języku aramejskim, który był językiem dyplomacji i handlu na Bliskim Wschodzie. Aramejski był również językiem, którym posługiwał się Jezus i jego uczniowie. Przykładami ksiąg Starego Testamentu z elementami aramejskimi są Księga Daniela, Księga Ezdrasza i Księga Estery.
Nowy Testament został napisany w języku greckim, który był językiem kultury i nauki w świecie hellenistycznym. Greka była również językiem wspólnym dla wielu ludów podbitych przez imperium rzymskie, które obejmowało tereny, na których działał Jezus i jego apostołowie. Greka była więc językiem, który umożliwiał szerzenie chrześcijaństwa poza granice Izraela. Wszystkie księgi Nowego Testamentu zostały napisane w grece, choć niektóre mogły być oparte na wcześniejszych źródłach hebrajskich lub aramejskich.
Podsumowując, Biblia jest dziełem wielojęzycznym, które odzwierciedla różnorodność kulturową i historyczną ludów, którzy ją tworzyli i czytali. Aby zrozumieć jej pełne znaczenie i piękno, warto zapoznać się z jej oryginalnymi językami lub przynajmniej z wiernymi tłumaczeniami.