- Opowiadanie starotestamentowe zwykle nie podaje zasad doktrynalnych, dogmatycznych w sposób bezpośredni.
- Opowiadanie starotestamentowe zwykle obrazuje naukę czy zasady doktrynalne podane w formie twierdzeń w innych miejscach Pisma.
- Opowiadanie starotestamentowe stanowią zapis tego, co wydarzyło się, niekoniecznie tego co powinno się dziać za każdym razem. Dlatego nie każde opowiadanie posiada swój własny morał.
- Czyny ludzkie przedstawione w opowiadaniach niekoniecznie musza stanowić dobry przykład do naśladowania. Bardzo często jest wręcz odwrotnie.
- Większość bohaterów opowiadań starotestamentowych to ludzie, którym daleko do doskonałości, co dotyczy również ich postępowania.
- Nie zawsze pod koniec opowiadania napisane jest, czy to, co się zdarzyło, było dobre czy złe. Powinniśmy umieć osadzić to sami na podstawie tego, czego Bóg nauczył nas w sposób bezpośredni i konkretnie sprecyzowany w innych miejscach Pisma.
- Wszystkie opowiadania podane są w sposób wybiórczy i niepełny. Nie zawsze podane są wszystkie istotne szczegóły (J 21,25). W opowiadaniu występuje tylko to co autor natchniony uznał za istotne.
- Opowiadania nie zostały napisane po to aby odpowiedzieć na nasze wszystkie pytania teologiczne. Posiadają szczególne, określone cele i zajmują się pewnymi kwestiami a inne problemy omówione są w innych miejscach i w inny sposób.
- Opowiadania mogą uczyć albo w sposób otwarty (podając jasne stwierdzenia) albo ukryty (jasno zakładając coś co nie zostało sprecyzowane w stwierdzeniach).
- W analizie ostatecznej Bóg jest główna postacią wszystkich opowiadań biblijnych